Wietse & Petra

Dag moppie!

In eens gaan dingen dan heel snel. Ik begrijp vanuit (veel en lieve) mailtjes en reacties op het web-log dat mijn besluit toch wat onverwachts kwam. Het is een afweging van voors en tegens en soms slaat de balans toch door naar tegen, zoals nu. Sommige zullen me voor gek verklaren, maar het is mijn besluit: ik kom lekker naar huis en ik verheug me enorm.

Afscheid nemen dus, daar hou ik al niet van, en vanavond gaat mijn katje ook nog weg. Waarschijnlijk nog het moeilijkst van allemaal. Het beestje is mij zeer dierbaar geworden (en Wietse is er in kortst tijd erg aan gehecht geraakt). Het gemiauw voor de deur als ie me hoorde, de kopjes van"welkom thuis", het slapen op mijn schootje, het spelen, verstoppertje spelen etc. etc. Ik zal 'm erg missen. Gelukkig hebben we 'n lieve nieuwe mama voor 'm gevonden, waar ie vanavond naar vertrekt. Thuis ligt er ook weer een Monstertje op me te wachten .

Ik doe het (toch) niet

Na veel wikken en wegen, uit den treuren twijfelen, heb ik besloten mijn avontuur in Brazilië niet voort te zetten. Vanaf 19 september ben ik dus weer gewoon in Nederland, en op zoek naar wat anders. Zal wel weer even wennen zijn. Ik heb hier vele lieve mensen ontmoet, maar ook tegen enkele onoverkomelijke problemen aangelopen, die uiteindelijk zwaarder zijn gaan wegen. Keuze valt me zwaar, maar ik weet (en hoop) dat het de juiste is. Ik weet dat ik weer met open armen ontvangen zal worden .

In blijde verwachting...

Nee, nee Wietse is er nog niet, maar in blijde verwachting van zijn komst (of dacht u wat anders? ). Vandaag als een gek de goede huisvrouw uitgehangen, liever gezegd de luie huisvrouw, want er was een hoop achterliggende troep schoon te maken. Straks nog een poging om mijn voeten minder zwart te krijgen . Wietse ligt nu lekker te slapen in een hotel bij Schiphol en over 3 uur gaat zijn wekker. Dan gaat ie echt onderweg. Ikzelf kan op mijn gemak naar bed (het is hier immers pas 20.00) en wordt morgen om 8.30 opgehaald om naar Fortaleza te rijden, waar Wietse om 12.00 plaatselijk tijd landt (bij jullie is het dan 17.00). Heerlijk om weer samen te zijn en ook weer enigszins privacy te hebben (poort gaat op slot ). De volgende bijdrage aan dit web-log is van ons samen, schreef ze met een smile van oor tot oor..

Zeven weken

Hier zit ik dan op de laatste avond alleen in Brazilië. Als Wietse er is, ga ik ook een beetje op weg naar huis (we vliegen immers samen terug). Tijd om de balans op te maken: het gaat goed hier. Ondanks enkele dipjes (die altijd wat prominenter op het web-log staan, omdat ze immers meer het vermelden waard zijn), begin ik mijn draai steeds meer te vinden. Ik zie de uitdagingen en moeilijkheden in het werk, ken steeds meer mensen, doe steeds meer leuke dingen en zo bouw je een nieuw leven in een vreemd land dus op. Het is nog niet perfect, maar persoonlijk dingen uit Nederland, een auto voor meer bewegingsvrijheid en ieder week een bezoekje aan die mega grote supermercado, maken het leven nog een stuk aangenamer .

Het ziet dus er naar uit dat ik hier blijf voor een aantal jaar, of Wietse mij volgt zal blijken in de komende weken. Jullie zijn allemaal nog steeds van hart welkom .

Îngles Liçao

Aangezien ik erg enthousiast was over de groep jonge mensen die vol goede moed bezig waren met Engels, ben ik vandaag nog een keer geweest. Wederom gezellig en enthousiast. Zij vragen aan mij in het Engels en ik antwoord in het Portugees, dan hebben we er allemaal wat aan. Toch gaat het met Engels leren erg moeizaam. Het was wel grappig om te zien, dat de hele klas (allerlei leeftijden) uit volle borst "Eternal Flame" van de Banglef (typefoutje van de leraar) meezong. Ook een manier om Engels te leren. Drie studenten hadden mondeling examen, wat ik mocht afnemen. Het waren 28 vragen die ze moesten beantwoorden, allemaal heel zenuwachtig. Dat zijn dat mensen die al 18 maanden ieder week les hebben, en dan nog moeite hebben met een vraag als "Do you think English is easy or difficult?" De meeste studeren niet thuis en van twee uur per week schiet je niet op.

Het onbescheiden het ook klinkt, ik hoop dat mijn aanwezigheid de studenten nog meer stimuleert om engels te oefenen. Ze hebben mijn e-mail adres. Als zij nu mailen in Engels, doe ik mijn uiterste best met Portugees. Alle beetjes helpen.

Teringjantje heet

Aangezien het hier de afgelopen 45 dagen elke dag teringjantje heet is, zweet ik me het apelazerus (in deze zin zitten vast termen die niet bij iedereen bekend zijn ). Dat betekent vele liters water drinken, aangezien het er aan alle kanten even hard weer uitloopt (niet teveel visualiseren). Gelukkig hebben enkele tienermeisjes in Nederland de trend ingezet om altijd een flesje water bij zich te hebben, komt hier goed van pas, zodat ik dat ook altijd doe. Ik moet er toch niet aan denken om ooit op de 15km naar Ocara met de motor te stranden en geen water bij me te hebben. Enfin, ik slurpt zo een litertje of 5 weg per dag. Helaas doet dat de reputatie van mensen in Nederland niet erg goed. Dat besefte ik toen Waltenira vroeg of we in Nederland geen glazen hebben, omdat ik alleen maar uit een fles dronk... Tsja, interessant hoe anderen het kunnen zien. Ik ga mijn flesje nog maar een keer vullen.

Hobbeldebobbeldebobbel

Vandaag een vermoeiende en lange, lange dag gehad. Het is weer even wennen zullen we maar zeggen . Henny en ik hebben een bezoek gebracht aan een andere fazenda waar de boer een grote kas had gebouwd (1800 m2), net zoals wij dat op zeer korte termijn van plan zijn in Ocara. Zag er zeer indrukwekkend uit alhoewel ik twijfel of hij dezelfde doelstellingen met de kas heeft als wij. Zijn voordeel is dat er water genoeg is, ons nadeel is dat er nauwelijks water is en wat er is een behoorlijk zout percentage heeft.

Wat een verschil op 80 km afstand! De boerderij lag prachtig, hoog in de bergen (drie uur hobbeldebobbel en dat over en totaal van 80 km en daarna nog terug ook!) en omringt door vele palmbomen. Informatie was nuttig, maar al die uren de in de auto ben ik nooit zo'n fan van. Gelukkig weer thuis. Het weekeinde kan beginnen, en nog 5 nachtjes

Super mercado

Aangezien mijn leven hier uit relatieve hoogtepunten bestaat, doe ik jullie graag een verslag van mijn bezoek aan de supermercado. Na zes weken in relatieve eenvoud geleefd te hebben (lees: ieder dag spaghetti met tomatenketchup), ben ik gisteren een Fortaleza geweest. De hele dag, super vermoeiend, maar de meeste dingen kosten nu eenmaal veel tijd in Brazilië. Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg Henny of we ook even naar een supermarkt konden gaan. Natuurlijk eerst pinnen, maar toen dames en heren, ben ik schaamteloos los gegaan! In die winkel hadden ze dingen waar ze in Ocara nog nooit van gehoord hebben: kaneelthee, heel veel chocolade, yoghurt, sapjes, kruiden, broodjes, chocoladepasta, champignons (nergens te vinden en heel duur), biertjes voor Wietse (ze liggen al koud, moppie), pizza en lasagna uit de diepvries,fruit en lekker hapjes voor het andere moppie (Als het aan de kat lag, kocht ze Whiskas ). Ik voelde me als een kind in de speelgoedwinkel. Alle kilo's die er vanaf waren vliegen er vast weer aan, maar wel super feliz. Het zijn de kleine dingen die het doen .
Ik ben hier vandaag al weer 6 weken en Wietse is er over een week. En over twee en een halve week maak ikd e straten van Wageningen weer onveilig, be aware .

Twee emmertjes water halen...

Vandaag kwam er nieuw water.

Bij nadere inspectie bleek dat er nog wel wat water was, overigens niet heel veel, maar dat de pomp kapot is. Lekker doorgebrand. Met als gevolg: geen water in de leidingen. Morgen nieuwe pomp kopen. Relatief zout water uit het meer komt nu in de directe tank, zodat ik me daarmee kan wassen en de toilet mee door kan spoelen. Voor drink water ben ik afhankelijk van de grote tank, waar ik dus met emmertje de boel uit haal.

Soms is het net een grote camping. En ach, ik heb water en hoef er niet ver voor te lopen. Misschien kan ik oefenen met de emmer op mijn hoofd en dan zonder handen. Wie weet komt het nog eens van pas
PS tijdens het geklungel met de pomp begon het nog te regenen ook (een beetje) dus bedankt voor de dansjes, ze hebben geholpen!

Regendansje, por favor

En vandaag overkomt het mij: Water op. Geen druppel over. En dan besef je je pas hoeveel water je gebruikt: drinken, tanden poetsen, toilet door trekken, wassen van mezelf en kleren, spaghetti koken, handen wassen, etc etc. Natuurlijk (psychisch) nog nooit zoveel dorst gehad als vandaag. Hopen op een goed regenseizoen, helaas normaal pas in januari. Zullen we met z'n alle een regendansje doen? Ik heb begrepen dat ze mijn waterbak wel aan kunnen vullen, maar het is niet slecht om eens met de neus op de feiten te worden gedrukt, hoeveel water men eigenlijk gebruikt en nodig heeft. Overigens, morgen over drie weken ben ik weer in Nederland (lekker douchen).

Bijzonder

Gisteren weer eens bij Waltenira en Neide thuis geweest, zoals altijd hartverwarmend welkom.

De tante van W. is erg ziek, dus we gingen even op ziekenbezoek (toch buren). Zag er niet goed uit, ze had een slechte kleur en dan weet je het wel. Er woonde daar ook een klein blind en (bijna) doof tante-tje. Zo verschrikkelijk lief. Ze was denk ik maar 1.10 m groot (eigenlijk klein), en ooit geveld door kinderverlamming. Ze praatte heel hard en haalde heel veel letters door elkaar waardoor ik op eens Teta heette en geen Petra. Omdat ze blind was probeerde we te vertellen hoe ik er uit zag, helemaal vanuit Nederland, maar dat bleek moeilijk, dan maar voelen! Toen ze mijn kuiten voelde (blijkbaar enorm ballon formaat, voor Braziliaanse begrippen dan, eigenlijk gewoon familie- probleempje), riep ze de goden al aan ("meu deus!") en later voelde ze nog aan mijn dijen, gezicht en haar en kreeg ik nog een stevige knuffel. Fijn dat hier zo'n goed familiesysteem is, zodat zo'n vrouwtje (meer was het echt niet) er niet alleen voor staat. Het zijn dit soort momenten ,die het hier heel bijzonder maken.

Kleine drama's

Zaterdag een klein drama-tje beleefd. Degene die mij goed kennen, zullen wel drie keer knipperen met hun ogen als ze dit lezen, maar eenzaamheid kan rare dingen met je doen. Toen ik zaterdag thuis kwam om vijf uur, was mijn katje kwijt. Een uur lang overal gezocht, voordat het donker werd. Suzy, het meisje dat hier schoonmaakt, had moppie al sinds 's ochtends niet meer gezien. De poort stond open, en dat deed mij denken aan allerlei doom scenario's: grote slangen, veel ezels, meren, anyways, ik was me toch overstuur. Achteraf moet ik er wel een beetje om lachen: ik belde Wietse op en snikte: "Mijn katje is weg". Hij troostte me heel lief, en moest ook wel een beetje grinniken. Het hele gezin van de bedrijfleider ingeschakeld, maar nada. Na een paar uur troosteloos op de bank te hebben gezeten, ging ik naar mijn kamer, die ik overigens al vier keer doorzocht had, en zag de helm die op het bed lag bewegen. Mijn moppie had zich ver onder de dekens in gegraven en daar de hele dag geslapen. Bovendien had ik de helm iets te enthousiast op het bed gegooid, dus wellicht is ie ook nog even knock-out geweest.

Ik ben wel blij dat ie er weer is. Doetie had gelijk: het is mijn beste vriendje hier immers!

Vervelende gewoonte

Waar de Brazilianen nog al een handje van hebben, is een hele vervelende gewoonte, die zowel mannen als vrouwen vol overgave uitvoeren: het knakken met hun vingers. Wat walgelijk zeg. Ik probeer ze maar keer op keer te vertellen dat er wel slijtage op MOET treden in die handen, maar ze lachen schaapachtig en knakken gewoon door. Hmmm, toch een cultuur shockje dus...

Emotionele rollercoaster

De afgelopen dagen zit ik in een enorme emotionele rollercoaster. Gisteren dikke tranen en heel verdrietig, zonder echt aanwijsbare reden. Gelukkig weer troost kunnen vinden bij vriendinnen van de Otica en via mail van de gehele wereld. Mijn dierbare vriendin Helmy vanuit China schreef me over gewenningsfases: "Zoals je weet heb je fasen bij het gaan wonen in een land: eerst verliefdheid op het land (roze weken, alles is nieuw en leuk), dip (eenzaamheid, Nederland missen, aantal zaken in het nieuwe land zijn niet meer leuk maar ergerlijk), fase drie tevredenheid in nieuw land. Bij een uitzending van 1 jaar of langer (de meeste expats) maak je de dip rond 6 maanden mee. Is de uitzendingstijd korter dan 1 jaar maak je ook alle fasen door, maar dan versneld! Dus niet gek dat je in je dip zit!"Ook mailtjes van Wietse, Mieneke en Rob (vanuit Kazachstan) fleurden me weer op. Vandaag schijnt dan ook letterlijk en figuurlijk de zon weer. Ik heb de touwtjes terug in handen genomen. Ideeën (in het Portugees! En alleen) besproken met de bedrijfsleider, hij blij, en ik ook, en mijn huismeisjes er op aangesproken dat ze niet goed genoeg schoonmaken en teveel televisie kijken. Het zijn de kleine overwinningen die de mens weer moed geven door te gaan met het avontuur alhier...

Ziekenhuis

Vandaag ben ik met Waltenira in het ziekenhuis geweest. Het was er bere druk. Haar tante heeft een buik alsof ze negen maanden zwanger is. In feite is het allemaal vocht. Ze wordt vandaag geopereerd door de burgemeester, die tevens chirurg is. De bevolking heeft zo'n vertrouwen in hem, dat ze allemaal bij hem op consult wilde. Als ik het goed begrepen heb is de gezondheidzorg hier gratis. Armoe troef natuurlijk. Twee vrouwen op een kamer, op bedden waar je thuis niet op zou willen slapen. Maar er is tenminste gezondheidszorg. De operatiekamer deur stond gewoon open, met een bordje verboden toegang. Maar of de steriliteit zo gegarandeerd blijft vraag k me af... Ik kon mijn hypochonder gevoelens niet altijd onderdrukken :als ik hier maar niets oploop. Gelukkig ben ik tegen ongeveer alles gevaccineerd....

Pyjama party

Zaterdag avond kwamen Waltenira en Edivaldo bij mij op bezoek. Ze brachten heerlijke pizza mee. Ik had wat films gehuurd. We begonnen met "Olga", wat een zeer hoog aangeschreven film is in Brazilië. Maar eigenlijk was die wat te serieus en moest je er voor blijven zitten om 'm te kunnen volgen, maar als goede gastvrouw moest ik toch zo nu en dan naar de over rennen. Daarom maar wat lichtere kost "Volta ao mundo em 80 dias!". Helaas slechte kopie, want in het Portugees met Portugese ondertiteling. De film was van een dusdanig niveau dat ik 'm ondanks dat allemaal prima kon volgen. Olga heb ik vandaag gezien, ik was tot tranen geroerd (of gewoon ongesteld), en onder de indruk van deze Braziliaans Cult film. Aanradertje dus. Overigens vroeg ik Waltenira hoe laat ze opstond, uurtje op zes, was haar antwoord. Euh...doe dan maar heel stilletjes, als jullie weggaan . Zo ging het weekeinde snel voorbij en ben ik maandag over vier weken alweer terug in Nederland.

Engelse les

Terwijl mijn katje, onder het beeldscherm ligt te slapen (te schattig), even vertellen over mijn weekeinde.

Zaterdag ben ik bij mijn Portugees leraar wezen eten. Het voordeel van zijn nieuwsgierigheid wierp zijn vruchten af: alleen maar eten dat ik lekker vind . Veel te veel geluncht (normaal nooit, dus dan is het al snel veel).

Daarna naar de Engelse les. Ik werd opgewacht door 10 uitermate enthousiast leerlingen, die heel graag Engels wilde leren. Ze wilde me van alles vragen, dus met handen en voeten en woordenboeken in de aanslag, lukte dat redelijk. Maar ja, Engels is hier toch een probleem: alles wordt nagesynchroniseerd, er kan niemand Engels en 1 keer per week les als je al volwassen bent is gewoon te weinig. Ze vroegen mij wat te zeggen in het Frans. Heel bizar, maar ik kreeg het niet voor elkaar (en wilde ze niet meteen confronteren met voulez-vous chouchez avec moi ce soir ). Ik merk dat met drie talen bezig zijn (Engels, Nederlands en Portugees) voor mij het maximum is. De les was ontzettend leuk, en zeker voor herhaling vatbaar.

Krijsend katje

Lieve dierendokter,
Sinds gisteren heb ik een nieuwe klein katje. Het beestje wil niets eten of drinken, en krijst als sinds ie hier is volop (Inmiddels 24 uur). Beetje zielig is het wel. Ik ben vast een slechte moeder. Hoelang hebben die beestjes nodig om te wennen? Of in ieder geval dat ze gaan eten? Hij wast zichzelf wel een beetje. Ik probeer 'm regelmatig te aaien en op zijn gemak te stellen (in zowel het Nederlands als het Portugees). Ik wil dat het beestje het hier leuk heeft, maar voornamelijk ook (egoistisch) nog een paar nachtjes slapen terwijl ik in Brazilie ben! Wat moet ik doen?
Liefs, Petra
P.S. u snapt, nieuwe uitdagingen komen soms vanzelf op mijn pad.

Kat in de zak

Sinds vandaag ben ik de onverwachts nieuwe eigenaar van een ieniemienie, blazend, mauwend katertje "moppie"! Ik heb ooit gezegd dat me dat wel gezellig leek, dus vanochtend trof ik een plastic zak (!!!) aan met een klein poesje erin.

Hij heeft nu al een levenslang trauma van de motorrit hier naar toe. Wel schattig hoor. Hij moet alleen een beetje wennen, maar dat heeft mij ook wat tijd gekost. Nu kunnen we er met z'n tweeën tegen aan! Ik denk dat ik 'm maar twee-talig opvoed. Andere poezentips zijn natuurlijk ook welkom!

PS. hier doen ze niet echt aan ontluizen, ontwormen, laat staan een kattenbak. Gelukkig heb ik een hele grote tuin (zo'n 250 ha)!

Lekke band

Vandaag op mijn gemak naar Ocara, door minuscuul dipje gisteren en blijkbaar toch een voorgevoel, de Portugese les afgezegd. Even geen zin in de nieuwsgierige, roddelende leraar van me. Vanochtend dus rustig aan gedaan, en toen ik hier wegreed op de motor, voelde het al niet helemaal goed. Hij was heel zwaar, wiebelde aan alle kanten. Das niet goed dacht ik nog, maar ja, toch proberen hè. Ik was ongeveer een kilometer of 5 van de boerderij weg, toen ik 'm toch even stil heb gezet, en toen zag ik het :Lekke band... Met veel pijn en moeite weer naar huis gereden , en dankbaar dat ik niet pas na 10 km gestopt was. Hopelijk wordt het snel gefikst. Gelukkig genoeg motor taxi's hier !

Fortaleza-1

Gisteren ben ik voor het eerst in Fortaleza geweest. Een rit van een kleine twee uur. Ik werd opgehaald door de secretaris van Onderwijs en haar chauffeur. Ik snapte niet echt waarom ze meeging, achter af bleek ze gewoon mijn chaperonne te zijn. In Fortaleza trof ik Henny en de burgemeester om een gesprek aan te gaan met een Nederlander die vergevorderde plannen heeft om een resort te bouwen. Tekeningen zagen er heel gaaf uit. We kunnen veel van deze man leren, zeker wat betreft vergunningen, maar ook van agrarische problemen bleek hij veel te weten. Nuttig gesprek dus. Daarna gedineerd met het Ocara gezelschap. In een openlucht restaurant, want altijd warm, werden ons enorme hoeveelheden vlees voorgeschoteld. De laatste hap was nog niet op, of het volgende stuk lag al op je bord. Klein detail: ik eet geen vlees. Mijn maaltijd bestond dus uit frietjes en minimale groenten. Ach, ik ken slechtere alternatieven.

Fortaleza-2

Overigens heb ik mijn ogen uitgekeken in Fortaleza. Zo stonden er twee mannen te leunen op een groot bord (1.50, bij 20 meter). Ik vroeg me al af wat ze stonden te doen. Terwijl het stoplicht op rood sprong, liepen ze de straat over en lieten ze het bord (met reclame) zien aan de wachtende automobilisten. Ik was er een beetje perplex van. Zou dat nou reclame zijn wat werkt, en bovendien de salariskosten van deze twee knapen dekken? Verder zag ik een kraampje op het strand dat Viagra verkocht, ook zoiets... (hoezo, veel sekstoerisme in Fortaleza?). Ook werd ik weer geconfronteerd, met iets wat me in de Filippijnen en India ook al overviel... Als je maar lang genoeg spaghetti eet (en dat doe ik ALTIJD in deze landen), dan loopt het water je in de mond bij de eerst Pizza Hut . Tsja mijn ideeën over culinair verantwoord, zijn weer een beetje bijgesteld. Komt wel weer goed. Wietse en ik zullen ook nog een paar dagen Fortaleza gaan verkennen voordat we naar Nederland terugkomen. Heb ik nu al zin in!

Dutchwoman in Ocara

Ik ben heel belangrijk en interessant, althans hier. Alhoewel dat heel storend kan zijn. Overal nagegaapt en aangestaard worden (het liedje "Daar gaat ze" zou toepasselijk zijn). Afgelopen week kwam er een wildvreemde man op me af die me vroeg waarom ik vegetarisch was. Dat bevestigde mijn vrees dat ik niet alleen nagekeken wordt, maar dat er ook veel over mij gekletst wordt. Voor je het weet, heb je de gekste roddels de wereld in. Overigens volledig gevoed door mijn Portugees leraar, die zichzelf geweldig vindt omdat ie mij Portugees geleerd heeft (euh... oh ja, ik heb ook heel veel thuis gestudeerd!). Anyways, ik stoor me er maar niet teveel aan. Ik trek wel mijn grenzen. Zo wil ik best bij iemand op bezoek, maar ik weiger het om rond gesleurd te worden naar alle buren. Ja, belangrijk zijn, is even wennen... Mensen hebben ook moeite met mij direct aan te spreken omdat ze denken dat ik geen Portugees spreek/versta. Ik pak ze altijd terug door direct te antwoorden op de vragen die ze over mij aan mijn gezelschap stellen. De blikken op hun gezicht en het schaamrood op hun kaken is goud waard !

Wellust

Braziliaanse mannen... Het is wat. Ik vind er geen een echt aantrekkelijk, maar ja, waarom naar een Trabant kijken , als je een Porsche hebt (Graag gedaan, moppie). Vandaag kwam mij een verhaal ter oren, en ik zal geen namen noemen, over een jongen die zijn vriendin ten huwelijk had gevraagd na zes jaar relatie. Mooi natuurlijk, maar 's middags had ik een diepbedroefde minnares tegen over me gehad die hem om dit feit vervloekte. Ook zij hadden namelijk al zes jaar een (geheime) relatie. Mijn oren klapperden. Hier zijn ontzettend veel alleenstaande moeders, ontwrichte gezinnen zijn eerder regel dan uitzondering. Ik vroeg je jongen in kwestie of dat normaal was in Brazilie. "Tuurlijk", zei hij. Toen ik hem vroeg of zijn vrouw er meerdere mannen op na mocht houden, dacht hij geen seconde na, zijn ogen werden donker, hij balden zijn vuisten en zei: "Grande problema..." Beetje (veel!) hypocriet...

Interculturele vriendschap

Vandaag maandag 4 in Brazilië. Time flies. Over vijf weken precies ben ik weer in Nederland! Het was een gewone maandag. 's Ochtends les, daarna naar praatje in de supermarkt (ik heb ze nu zover dat ze vegetarische dingen voor mij gaan bestellen), op naar de dvd winkel en naar de Otica (brillenwinkel. Er heerst een virus in Brazilië dat al vele geveld heeft. Zo is Neide al 5 dagen ziek met hoge koorts. Ook in Rio en São Paulo is sprake van een epidemie. Dat betekende dat Waltenira alleen in de winkel is en dat leidt tot de beste gesprekken. Mooi hoe vriendschap zich zo kan ontwikkelen in korte tijd. In ieder stadje in schatje, gaat nu voor mij op in vriendschap. In Wageningen Margreetje (en vele anderen), en hier Waltenira. Zo belangrijk om het gewoon over vrouwendingen te hebben: mannen, de laatste roddels en levenszaken, alleen dan in het Portugees... Zin in chocolade hebben we allemaal! Toen nog een grote verrassing door een pakketje van mijn vader aan te treffen: 35 dvds! Ik kom de komende avonden hier prima door!

Um domingo na vida de Petra no Brasil

Porque eu estou escrevendo muitas de liçoes de Português, eu quero monstrar ver que eu estou muito bom em Portugues. Geralmente eu estou acordando na deis horas. Eu faço suco saúdavel no liquidificador, de abacaxi ou das laranjas. Eu ligo o computador, vero e-mail, e depois eu vou estudar Português. Eu quero estudar Português o mais rapido possivel. Eu posso conversar com de pessoas no Brasil e faço mais para de desenvolvimento do meu projeto na Canifistula. E esta muito quente aqui, porque há sempre sol. As mais das vezes eu como esparguete a noite e assisto um filme. Eu vou dormir as nove horas de noite, porque eu estou bom preparando para de liçao Português do próximo día.

(dit is nog een gecorrigeerd stukje over een zondag in het leven van Petra in Brazil. Er zaten vele foutjes in de ongecorrigeerde versie, die jullie vast niet hebben gezien, maar waarbij ik me voor mijn kop kan slaan )!

En de vertaling:

Een zondag in het leven van Petra in Brazilië

Omdat ik veel schrijf over mijn Portugese lessen, wil ik jullie graag laten zien hoe goed ik er in ben. Op zondagen, sta ik meestal om 10 uur op. Ik maak gezonde sap in de blender van ananas of sinaasappelen. Ik doe de computer aan, check e-mail en begin met het leren van Portugees. Ik wil zo snel mogelijk meer Portugees leren. Dan kan ik meer met de mensen in Brazilië praten en meer doen voor de ontwikkeling van mijn project op de Canifistula. Het is hier erg heet, omdat er altijd zon is, Meestal eet ik spaghetti 's avonds en kijk naar een film. Ik ga om negen uur naar bed zodat ik goed voorbereid ben voor mijn Portugese les de volgende dag.

Zaterdag

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Waltenira en Neide en hun families. Het was ontzettend gezellig en ik werd met open armen ontvangen. Iedereen klapperde natuurlijk met de oortjes toen ze mijn Portugees hoorde, want drie weken geleden was ik er voor het eerst en sprak ik geen woord. Ze hadden erg hun best gedaan om allerlei dingen te maken die ik lekker vond: spaghetti, aardappelen, rijst, kaas en bonen. Heel raar voor de Brazilianen, dat ik geen vlees eet.

We hebben met het hele gezin over Nederland, Brazilië en ditjes en datjes gekletst. Ondertussen had de kleindochter er plezier in mij te pedi- en manicuren, dus ik voelde me een koninginnetje vandaag. In ieder geval zit de nagellak er aan alle kant voor de verandering eens netjes op!
[imghttp://home.planet.nl/~schlooz/Brasil029.jpg[/img]
Afgesproken dat ik volgende week weer langskom en dan blijf slapen. 's Avonds de koning te rijk met een tranentrekker als film en een pizzeria die bezorgt!

Thuis in Brazilie

Het huis van Neide was best groot. Er wonen 5 mensen, vader , moeder, Neide en haar zoon en een dochter met een baby opkomst, iedereen heeft een eigen slaapkamer. Er stond een groot fornuis, er was telefoon en een grote tv. Daarnaast woont Waltenira met haar moeder, haar twee zusjes, een met kind, haar broer en haar vriend. Het huisje omvat twee kamers en daar slapen ze allemaal in. Armoetroef. 1 tweepersoonsbed en de rest slaapt in hangmatten (en geloof me dat klink romantischer dan het is). De vader van Waltenira is vier jaar geleden doodgeschoten in Ocara, de daders zijn nooit gepakt, en zoals jullie zullen begrijpen, heeft dat enorme impact op het gezin gehad. De vriend van Walternira, Edivaldo, is zijn moeder 10 jaar geleden aan kanker verloren, toen hij zelf 10 was. Soms treft het noodlot een paar keer dezelfde mensen. Waltenira en Edivaldo zijn de kostwinners van het gezin. Ze verdienen samen 150 Reais per maand, wat ongeveer 50 euro is. De huur van hun huis is al 45 Reais, dus veel blijft er niet over. Ondanks dit alles hebben ze van hun huis een echt THUIS gemaakt, werd ik zeer gastvrij ontvangen en is Waltenira een gelukkig meid (muito feliz, zoals ze zelf zegt). Als ik haar wat extra's toe kan stoppen zal ik het niet laten...

Wilde politie

Afgelopen weekeinde heeft hier een van de grootste bankovervallen ooit in Fortaleza plaatsgevonden. Even voor de goede orde, ik had hier niets mee te maken. Fortaleza ligt hier ongeveer twee uur rijden vandaan dus u had het kunnen denken.
Met als gevolg dat in de dagen daarna, de politie nog al opgefokt was in de buurt. Vele controles overal en dan heb ik toch een probleempje met mijn motor, geen kentekenplaat (nog niet), en oh ja...geen rijbewijs! Met veel pijn en moeite had ik ergens kunnen tanken. Mooi verhaal: ik zag helemaal geen pomp en toen ik accentloos vroeg : "Gasolina, aqui? Zei ze even accentloos terug: "Sim. Um o dois?" Huh? Ik dacht: doe maar twee. Vervolgens kwam ze met een twee litercola fles naar buiten, vol met benzine. Ook een manier natuurlijk. Ik was te perplex om een foto te maken maar die houden jullie nog van me tegoed.

Veel politie dus...Geen verstandig plan dus om vanuit de Portugese les naar de boerderij terug te rijden. Het was ontzettend grappig om te zien hoe het nieuws over het politie-gevaar zich verspreiden in het dorp. Auto's gingen aan de kant, motors op de stoep en niemand verroerde zich meer. Het zit namelijk zo: niemand heeft een rijbewijs! Uiteindelijk heb ik me door de motortaxi laten thuisbrengen, wat een prima alternatief was, want ik heb in ieder geval mijn motor nog !

Thuis online...

Sinds vandaag ben ik ook thuis online. Wilde ik in het internet cafe de computers door de ruit mikken omdat ze niet deden wat ik wilde, hier zijn ze zo traag, dat ik weer de neiging heb. Onthaasten, oh ja.... kus

Woordenschat

Het is heel wonderlijk om een nieuwe taal te leren. In eerste instantie versta je er niets van en denk je er ook nooit iets van te gaan snappen. Langzaam maar zeker pik je bekende tonen op, en denk je het te begrijpen, met lachwekkende missers in het begin. Maar dan toch, na een paar lesjes, kun je aangeven wat je bedoelt. Elke les groeit je woordenschat weer en steeds minder worden je zinnen gevormd met het aanwijzen van dingen waar je het juiste woord niet avn weet. En dan uiteindelijk zie je je woordenschat groeien (die van mij omvat nu 4 a4-tje getypt ) en wordt het steeds leuke om nieuwe dingen te leren en met iedereen praatjes te maken. En het allerleukste is als het lukt grapjes te maken (en dan bedoel ik niet uitlachen) ļ. Vandaag voor het eerst een telefoontje gepleegd en zelfs dat ging goed! Hopelijk versta ik jullie nog als ik terug ben in september!

Geen benzine?

Na de bijzondere verrichtingen en wat gestuntel in het begin met het rode gevaarte, werd het vandaag tijd om te tanken. Ik dus de juiste woordejes opgezocht in het woordenboek, en naar het tankstation gescheurd (15 km verderop). Kom ik daar: geen benzine! Gelukkig heb ik nog een mini voorraadje, maar je moet er toch niet aan denken dat ik midden in die 15 km ergens strand met die loeizware motor en in die godsgruwelijke hitte het ding naar huis moet sleuren? Om drie uur zou er weer bezine zijn, dan probeer ik het gewoon nog een keer.

Weer wat beter

Na verschillende opbeurende telefoontjes uit Nederland, berichtjes op mijn weblog, vele mailtjes, spaggetti en een goede nachtrust, gaat het vandaag een stuk beter dan gisteren. Bovendien doen de computers van het internetcafe het weer, en is mijn connectie met Nederland hersteld. Ach, het leven is wel leuk (vrij naar Y.v.t.H.).

DVDs

In huis is niet heel veel te beleven in de avonduren. Ik vind het te gevaarlijk (risicovol) om in het donker alleen over straat te gaan (overigens nergens op gebasseerd). Dus een boekje lezen (100 jaar eenzaamheid net voor de tweede keer opengeslagen), muziekje erbij of een spelletje Patience (en tot vervelens toe Portugese woordjes stampen). Maar gisteren heb ik de dvd verhuurshop ontdekt. In dat mooie paleisje waar ik woon, is wel een dvd speller maar geen dvds. Nu ben ik dus de koning(in) te rijk met mijn gehuurde dvds en ben ik over twee maanden op de hoogte van alle films die een half jaar geleden uitgekomen zijn (ze zijn niet zo up to date...). Ik kijk ze in het Engels, met Portugese ondertiteling, zodat ik me niet helemaal schuldig voel als ik passief lig te wezen.

Overigens vinden de `meninas` in het huis mijn nieuwe passie niet zo´n best plan. Ze missen nu al hun favoriete telenovellas. Ach, misschien spijkeren ze hun Engels zo wat bij. Ik doe hun gewoon een plezier, al zien ze het nog niet zo

Stoere vrouw

Afgelopen dinsdag ging ik onder de douche (jump er onder, jump eronderuit, zie stukje ´water`). Ik was alleen thuis, en het was al pikkiedonker. Via het raam (wat geen raam is, maar meer een rooster), hoorde ik geritsel. Van mijn moeder heb ik geleerd dat ik nooit moet gaan zitten bang wezen, maar gewoon gaan kijken (zij is ook een stoere vrouw ). Ik dus sluipend naar de achterdeur, me ondertussen bedenkend, wat `Opzouten, dief` in het Portugees zou zijn Langzaam deed ik de deur open (dit alles nog in het donker) en wat schetste mijn verbazing: 5 ezels in de tuin! Aangezien zij banger zijn voor mij, dan ik voor hun (wat op zichzelf gezien best knap is), heb ik ze weggejaagd en zal ik er voortaan altijd voor zorgen dat de poort van de omheining dicht is .

Water

Ik las gisteren in de Lonely Planet, dat hier in 1979, 250.000 tot 1.000.000 mensen zijn omgekomen, wat toe te schrijven was aan een gebrek aan water. Het regent hier (in de goede jaren) drie maanden per jaar. En dan valt er meer dan in Nederland in 12 maanden. Het is dus van belang gedurende die regenmaanden alles op te vangen en dan maar te hopen dat het genoeg is voor de rest van het jaar. Drinkwater is nog wel te koop (voor degene die daar geld voor hebben), maar waar haal je zo snel douche water vandaan, of water om je kleding te wassen. Als je in dit soort omstandigheden vertoeft, ben je je er heel bewust van. Liet ik thuis nog wel eens de kraan druppelen, tot grote ergernis van Wietse, hier verspil ik geen druppel! Iets om over n ate denken, als je de kraan weer eens opendraait... (ahhh, op dag 15 is het zover, ze wordt belerend).

Twee weken

Vandaag ben ik precies twee weken hier. Het is omgevlogen en als ik denk dat ik al een kwart er op heb zitten, knijp ik mezelf in mijn arm en spreek ik mezelf vermanend toe: Wel genieten, je bent in Brazilie! Het vliegt voorbij. Over de toekomst kan en wil ik nog niets zeggen, eerst maar kijken hoe het loopt. Genoeg te doen (Portugees, canafistula, motorrijden etc.), dus de komende maand gaat vast ook heel snel. Voor degene die zich afvragen wat ik hier nu echt de hele dag doe, het volgende. Het is voor mij erg belangrijk om goed Portugees te leren aangezien ik veel met mensen moet praten en overleggen. Dat kan niet in het Engels. Portugees is dus mijn eerste prioriteit. Ondertussen overleg ik met Hennie over dingen die relatief makkelijk en snel opgepakt kunnen worden op de boerderij. Daarover bericht ik liever als het echt is gebeurd. Dit is immers Brazilie, dingen zijn snel bedacht, maar de uitvoering laat nogal eens op zich wachten.

Low profile

Het is hier natuurlijk niet heel erg verstandig om te laten zien dat je wat geld hebt. Wat in Nederland weinig kan zijn, is hier opeens heel veel. Voor je het weet, wordt eraan Haitze losgeld gevraagd...Mijn mooie bling bling ketting die ik van Margreet heb gekregen, blijft dus ook in de kast, evenals andere wat feestelijkere kleding die ik meegenomen heb. Toch heb ik geconcludeerd dat ik twee kapitale fouten heb gemaakt...
1. Ik tuf op een gloednieuwe motor door het dorp en laat mijn tank steeds volledig vol tanken, terwijl de locale mototaxis voor iedere liter special naar het tankstation gaan.
2. Ik heb alle telefoonkaarten van het dorp opgekocht. Ik spreidde de aanloop van telefoonkaarten over verschillende winkels, maar het is een race tegen de klok. De kaarten zijn eerder opgebeld dan dat ik ze kan kopen. Misschien toch wat minder bellen.

Dus jullie weten hoe het komt als jullie een tijd niets van me horen.... Begin maar alvast te sparen!

Hij komt!

Wietse kan niet wachten en heeft geboekt! Zeven september landt hij in Fortaleza en we vliegen samen weer terug op de 18e! Gaaf he? Wij verheugen ons er allebei enorm op!

Het dak stort in!

Iedereen zich maar zorgen maken over mijn motorrijkunsten. Hier in het internetcafe is het veel gevaarlijker! De wind kwam onder het dak, en tilde het gewoon op! Onverstoorbaar als ik ben, typ ik gewoon door. Ik heb immers maar een uur! ļ

Petra, motor babe!

Afgelopen vrijdag was het zover! Er stond een blinkende rode motor mij tegenmoet te blinken! Met bijbehorende helm natuurlijk ! Eindelijk eigen vervoer en niet meer van mensen afhankelijk! Maar goed, klein detail: ik heb geen motorrijbewijs...
Volgens William geen problem: ga maar zitten, daar zit het gas, daar de koppeling: en rijden maar... Euh, en mijn helm dan? Hoeft niet, anders kan ik je toch geen aanwijzingen geven als ik achterop zit (klein detail: hij spreekt alleen portuguees...). Er zat niets anders op: rijden maar. We moeten meteen tanken (15 km verderop), dus dat was meteen mijn vuurdoop. Daarna weer 15 km terug. HIj is maar een paar keer afgeslagen, dus dat viel me nog mee.

UIteindelijk zaterdag als heuse motorbabe in mijn eentje naar Ocara gereden. Ik was best trots op mezelf, maar vooral erg blij dat ik het overleefd heb.

Enge beestjes

Het is niet allemaal rozengeur en manenschijn hier in Brazilie. Zo is er een zeer actieve flora en fauna. Leuk om vanuit de hangmat naar de vogeltjes en ezels te kijken, maar een stuk minder om ´s avonds eerst een kleine oorlog (waarin vele doden betreurd worden) te voeren om in mijn bed te komen. Ondanks dat ik een muskietennet heb, ben ik helemaal lek geprikt (dat krijg je met lekkere mensen ). Bovendien speel ik het iedere avond weer klaar om meer beesten binnen mijn net te hebben, dan erbuiten. Gisterenavond heb ik zwaarder materieel in moeten zetten. Een spray die alles vermoord, wat beweegt, en kleiner is dan 1m68. Heerlijk geslapen, turbo nacht gemaakt. Al kon ik vanochtend ternauwernood een dikke tor omzeilen, die de gifgas aanslag had overleefd...
Ach, het hoort bij het avontuur...

In het weekeinde gaat het internetcafe dicht, dus pas weer secunda-feira (maandag) bericht!
kuskus

Terug in de schoolbanken!

Daar zat ik dan vanochtend om 9.30. terug in de schoolbanken. Ouderwetse houten stoelen met een klein tafeltje eraan vast.

De enige man die Engels spreekt in het dorp gevonden om mij Portugees te leren. Beter dus. Uiteraard (maar hadden jullie anders verwacht) ben ik een snelle leerling. De vervoegingen van werkwoorden heb ik al onder de knie (jammer alleen dat ik geen werkwoorden ken ). Morgen weer les. Ik heb ouderwets huiwerk meegekregen, zinnen maken met de woorden die ik geleerd heb. En natuurlijk een idioomboek, met nog heel veel woorden. Ik ga jullie versteld doen staan. Over twee maanden heb ik meer moeite met Nederlands dan met Portugees!

Telefoontjes!

Gisterenavond ontzettend leuk en lang gebeld met Nederland. Els en Frans belde (0,20 cent per minuut, misschien een aanrader voor deze of gene). En zelf heb ik een (Braziliaans) maandsalaris aan Wietse verbeld (zelf betaald, Haitze ). Ach, het is onbetaalbaar om zijn stem weer te horen, dus daar mag wat tegen over staan. Het is en blijft onvoorstelbaar dat ik pas een week weg ben. Het voelt als maanden. Ik ben hier gelukkig, al mis ik natuurlijk degene die mij dierbaar zijn (ik ga maar geen namen noemen, voordat mensen zich gepasseerd voelen). De dochters van de bedrijfsleider zijn bij mij ingestrokken (15 en 12 jaar oud). Ze koken, maken schoon en slapen in het huis (toche en beetje kinderarbeid). Ik kijk ´s avonds met ze mee naar de Braziliaanse versie van Rad van Fortuin en vijf tegen vijf. Goed loor mijn taalgevoel (moet toch een excuus hebben ).

Voor de echt!

Aangezien ik steeds weer nieuwe uitdagingen in het leven zoek, probeer ik vandaag een foto naar het thuisfront te sturen. Helaas dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar even twee uur internetten gereserveerd en hopelijk krijg ik er in ieder geval 1 door!

Net voor de tweede keer met de motor naar Ocara gegaan (achterop). Nu niet zo´n wilde bras aan het stuur, maar iemand die wel voorzichtig met mij deed. En ik ook natuurlijk: broek en en helm op (en zweten maar). De Nederlandse groep hadden allemaal brandplekken op hun been, omdat ze aan de verkeerde kant van de motortaxi afgestapt waren, tegen de uitlaat. Zag er allemaal erg pijnlijk uit. Dus als ik op de motor zit denk ik alleen maar ´uitlaat, uitlaat, uitlaat´ (ipv kabeltjekabeltjekabeltje).

Vandaag zijn Haitze en de jongens vertrokken. Een paar traantjes maar het avontuur kan nu echt beginnen! Er loopt nu een 15 jarig meisje bij mij in huis rond die kookt, schoonmaakt en ook blijft slapen.

Niet meer helemaal alleen. Bovendien doe ik de poort ´s nachts op slot, dat geeft een veiliger gevoel.

De jongens waren nog niet vetrokken en mijn tranen nog niet gedroogd toen ik begon wat ik altijd doe als ik een beetje verdrietig ben: Opruimen! Luiken open, lakens van de bedden, IPod hard aan en mijn kantoortje inrichten. Tijd om dit huis meu casa te maken!

Morgen de eerste Portugese les. Verslag volgt.
kus

Dinsdag in Brazil

Aangezien ieder levensteken er een is, en een volgend bezoek aan het internetcafe onzeker, nog een logje plaatsen. Vandaag is het weer snikheet (en dat blijft het de rest van het jaar ook denk ik). Morgen gaat iedereen naar huis en dat is niet zo leuk voor mij, ik zie er behoorlijk tegenop. Even wennen aan het helemaal alleen zijn, want ik geloof niet dat ik dat de laatste jaren meegemaakt heb. Aan de andere kant: eindelijk aan de slag! Vanmiddag hebben we al een gesprek met de burgemeester en wethouder, die mij een introductie geven over Ocara en de projecten (en problemen) die hier spelen.

Het is onvoorstelbaar dat ik nog maar nauwelijks een week weg ben. Het lijken weken/ maanden. Het is hier zo anders dat iedere link naar de Nederlandse wereld niet te ontdekken is. Alhoewel ik ´s ochtends nog steeds oprecht blij ben met het zonnetje! Ik vraag me oprecht af, hoe ik dit allemaal thuis verteld krijg. Als je onder wonderschone sterrenhemel staat (ontelbaar veel sterren en helder), weet ik dat dat nooit heel goed zal lukken. Toch maar allemaal op bezoek komen dus

Vele groeten vanuit Brazilie, en ik verheug me om wat van jullie te horen (via mail of web-log), het wordt zeer op prijs gesteld! Petra

Gelukt!

Vandaag, tegen alle verwachtingen in, een enorme update. Alle berichtjes zijn vorige week vrijdag getypt, dus niet meer al te actueel. Ik wilde jullie ze toch niet onthouden! Het is verstandig om ze van onder naar boven te lezen dan zit er nog enige continuiteit in. Enjoy!
Kus vanuit een bloedje heet Brazilie!

Lekker warm!

Het weer in Nederland was al heerlijk, maar hier is het subliem. Graadje of 30 (ik ben in 1 dag gewoon al bruin geworden), lekker windje, zeer stabiel. Wel een beetje zweten natuurlijk, maar genoeg ventilatoren en airconditioning in huis. Ik kom dus inderdaad als een negerinnetje terug, nu die lange vlechten nog .

Internet

Na onverwachts heelhuids bij het internetcafé aangekomen te zijn, bleek al snel dat internetten hier heel moeizaam wordt. Mail lezen ging nog wel, beantwoorden een stuk minder. En wat irritant als je een mailtje typt en je drukt op send, en hij geeft een error. Dat geldt ook voor de weblog. Gisteren kon ik zelf geen bericht nog reactie plaatsen op mijn weblog. Nu zit ik dus lekker op mijn gemakkie op de boerderij dit allemaal te typen, maar nog de onzekerheid of het wel ooit geplaatst kan worden. Anders wordt het over twee maanden gewoon heel veel lezen voor jullie.

Op de boerderij is een mobiele telefoon waarop ik gebeld kan worden en sms-jes kan ontvangen. Het nummer daar van is (vanuit Nederland) 00 55 85 96226021. Het is de bedoeling dat ik via de mobiele telefoon straks ook toegang tot het internet heb vanuit hier, maar dat is nog niet gerealiseerd. Nu zit ik dus in dubio, straks weer op de motor naar Ocara...of geen nieuwe berichtjes vandaag?

Motorrijden

Mijn eerste bijna doodservaring zit erop (en pap, ik raad je aan niet verder te lezen). Aangezien ik nog geen eigen vervoer heb, ben ik afhankelijk van Haitze of William. Gisteren wilde ik even geld halen en mail checken. Wij dus op de motor. Gelukkig heb ik de afgelopen maanden achterop bij Wietse gezeten, dus ik weet hoe het voelt. Mijn vader maakt zich altijd erge zorgen of ik wel goede beschermende kleding draag, en ik lieg altijd dat dat zo is (uiteraard een helm, maar toch ook erg vaak gewoon in mijn spijkerbroek). Picture this: Petra is een liefelijk rokje, hemdje met blote armen en op slippers. Jahoor, stap maar achterop. Helm? Nee hoor niet nodig... wacht, even kijken of ik politie zie, want eigenlijk mag dit dus niet.
En toen de 15 km, met gemiddeld 80 km per uur, naar Ocara gescheurd. Doodsangsten heb ik uitgestaan, schietgebedjes gedaan en god op mijn blote knieën gedankt toen ik heelhuids in Ocara was beland. Pap, ik zal het noooooooooit meer doen. Daarbij komt natuurlijk dat ik me aan Wietse altijd stevig vasthoudt (ook als we niet op de motor zitten), en dat dat bij William toch wat anders ligt. Bovendien is Wietse een keer van de dijk afgekukeld met zijn motor omdat ie over zand uitgleed... HIER IS ALLEEN MAAR ZAND! Anyways, mijn eerste aanschaf wordt een helm. Motor volgt deze week, rijbewijs niet nodig. Zijn jullie ook zo blij (en verbaasd) dat ik nog onbeschadigd ben?

Portugees

Zelfs de Lonely Planet zei: "Er is maar 1 ding belangrijk als je naar Brazilië gaat, en dat is dat je Portugees spreekt". Euh... ik dus niet. Ik heb me dus door iedereen gek laten maken en nu ik hier ben valt het eigenlijk wel mee. William wil graag Engels leren en ik Portugees en 1 plus 1 is 2. Ik kan de tijd vragen (en verstaan ), de vervoegingen van regelmatige werkwoorden heb ik onder controle en ik kan mensen begroeten en bedanken (Obrigado (tegen m.)/ obrigada (tegen vr.). Bovendien valt het me mee om de essentie van dingen te verstaan. Kwestie van observeren en bepaalde woorden in context plaatsen (jeetje wat een politieke lege zin , dat moet ik dus nog afleren).

Het project

Donderdagochtend zijn we het landgoed gaan bekijken. Leuk om alle ezels te zien rond grazen (tot nu toe hebben ze nog geen productieve rol in het project).

Ik ben in de steenfabriek geweest, de sap fabriek (van cashewnoten schillen wordt het sap geperst voor andere producten) en we zijn naar het meer gereden dat hier ligt. Er is nog veel werk te doen. De activiteiten die lopen, lopen vrij goed (op enige logistieke barrières na). Maar dit enorme stuk land heeft nog zoveel meer mogelijkheden.

Vanmiddag gaan Haitze en ik brainstormen over de mogelijkheden, bijbehorende randvoorwaarden en prioriteiten. Overigens hebben we het land verkend op de tractor die hier nu is (kan 126 pk trekken). En toen ik die zin typte, voelde ik me eindelijk een boerin . Is het er toch van gekomen, en dat zonder boer te trouwen!

Het gezin van de bedrijfsleider:

Eerste avond

Totaal moe van reis en indrukken, was het een zware avond. Ik heb geprobeerd mijn kamer meteen zo leuk mogelijk te maken. Kussensloop van Doetie, beertje van familie Wolfs, paar prullaria geplaatst (en stom, stom, stom, foto's van al mijn geliefden vergeten), klamboe opgehangen etc. Toen toch weer de traantjes (handig, die prinsessenzakdoekjes). Maar meteen naar bed gegaan en 12 uur geslapen. Nu (vrijdagochtend) gaat het een stuk beter .

La Fazenda "Canifistula"

Twee uur vol goede wegen en teven de slechtste, arriveerde we op de "Canifistula". Dit is de boerderij, waar ik de komende twee maanden ga verblijven. De fazenda (= landgoed) is vernoemd naar de Canifistula boom die aan het begin van het terrein staat. Ik zal proberen te beschrijven wat ik hier aantrof....

We kwamen bij een groot gouden hek, dat open geschoven moest worden (duhhuh, maar jullie wilden details, jullie krijgen details!). Aan weerskanten van het stoffige rode (door de weinige regenval wordt het ijzer niet uitgespoeld uit de grond en krijgt het een diepe rode kleur) pad, stonden vele bomen. Hier en daar liep een ezel te grazen. Een eindje verderop begon de cashewnoten-boomgaard. Het oogstseizoen is in oktober dus er werd flink gegroeid . Haitze heeft gezorgd dat er trekkers en graafmachines op de boerderij zijn, wat de grond goed heeft gedaan. Deze kan nu regelmatig omgeploegd worden, waardoor de voedingsstoffen beter gemengd worden en de eventuele regenval beter opgenomen (lijkt me zo, maar de deskundige Wageningers mogen me aanvullen op dit vlak).

Toen reden we naar de net opgeknapte boerderij. We zagen een muur van 40 bij 40 meter, we opende het hek en de reden de oprijlaan van de boerderij binnen. Het ziet er werkelijk top uit. Er ligt een veranda om het hele huis, waar aan de pilaren haken zijn bevestigd voor de hangmatten (lang leven het afscheidcadeau van de het Noord Zuid Centrum!). Er is slaapplaats voor 20 mensen en dat is dan inclusief die hangmatten!

Er zijn drie slaapkamers binnen, twee badkamers (Lesley, met toilet ), grote keuken, eetkamer en woonkamer (met tv, dvd en stereo). Kortom: afzien .

En hier kom ik dus alleen te wonen. De bedrijfsleider en zijn vrouw wonen 200 meter verderop, en dat zijn meteen de enige mensen in dit gebied van 2,5 km bij 1 km. Deze week nog krijg ik een motor (daarover later meer), zodat ik af en toe naar Ocara kan (15 km verder op) en mijn eigen vervoer heb. Overigens woon ik hier niet helemaal alleen, ik heb (niet lachen) een house boy! De zoon van Henny (Nederlandse vrouw die hier al jaren woont), William, werkt hier in en om het huis,. Hij kookt (vegetarisch!), doet de boodschappen en klusjes. Tevens houdt ie een oogje in het zeil. Hoezo, geëmancipeerd ?

Overigens is het hier enorm stil en groen. Overal vogeltjes en krekels. Geen wegen, geen mensen. Bijna onwerkelijk, maar wel genieten (en even wennen voor deze herriemaker). Ze zouden hier een anti-burn-out resort van moeten maken!

Daar is ze dan!

Gearriveerd in Ocara, Brazilië. Wietse heeft al verslag gedaan van ons afscheid tot aan de bus terug naar het hotel, dus daar zal ik het oppakken. (voordeel van siesta, uitgebreid de tijd om lange berichtjes te schrijven, met uitputtend veel nutteloze details, door scrollen voor de highlights dus ).

Dat afscheid nemen viel inderdaad niet mee, en in plaats van emoties opkroppen heb ik de traantjes lekker laten rollen op Schiphol. Ik hoopte de "taxi"meneer nog tegen te komen, zodat jullie een samenvatting daarvan hadden kunnen zien op "Hello, Goodbye", dat mooi programma over emoties op Schiphol op de maandagavond...enfin, ik dwaal af. Door de paspoort controle, en op zoek naar de KLM Lounge, waar de rest van mijn reisgezelschap zich bevond. Deze lounge is alleen toegankelijk voor mensen met een business class ticket, en ik heb me dan ook de ogen uitgekeken. Me voornamelijk verbaasd over het aantal mensen dat toch op de bierkoelkast afstormden, en de champagne, die rijkelijk bijgevuld werd. Ondanks dat ik zelf ook niet vies van een wijntje ben, heb ik die deze keer maar overgeslagen. Ik kauwde immers nog op de laatste hap van mijn ontbijt, zal ik maar zeggen.

Ons vliegtuig was ruim twee uur vertraagd, maar uiteindelijk konden we dan toch vertrekken. Het was een prima vlucht. Business class vliegen is eigenlijk hetzelfde als economy. Goed je stoelen zijn breder en je eten komt op porselein, maar je moet toch 9 uur wachten tot je er bent. De eerste film (Hitch, aanrader) heb ik nog wel gezien, maar toen heb ik toch nog een paar uurtjes kunnen slapen. Overigens nog nooit een vlucht gehad, met zo weinig turbulentie. Alsof ie gewoon aan de grond stond.

Het voordeel van naar het westen van de wereld vliegen, is dat je dag meteen 5 uur langer wordt. Om 12.00 kwamen we dus aan, en begon de dag weer opnieuw. Haitze huurde een auto en de twee uur durende tocht kon beginnen....

Moeizaam, moeizaam...

...maar daar is ze dan!

Hallo allemaal,
Hier een echt levensteken vanuit Brazil. Ik heb ontzettend veel leuke, hilarische avonturen voor op mijn web-log geschreven en meteen antwoord op al jullie vragen daarin gegeven. Beetje sfeerimpressie en beschrijving van mijn dagelijkse leven hier (picture this: hangmat en 30 graden: IEDERE DAG!!!). Een hele dag druk mee geweest (3 A4-tjes), ik was goed bezig, maar toen de ontdekking: geen a: drive... (laat staan cd brander, memorystick etc.) Blunder dus. Neem in Brazilie nooit iets voor vanzelfsprekend aan... maar goed. Mijn reisgezelschap vertrekt woensdag weer naar Nederland en ik heb gevraagd of ze het document naar Wietse willen mailen, dus hopelijk staat het er snel op!

Internet is traag en belabberd hier. Veel errors. Gelukkig heb ik wel telefoon (mobiel). Ach, kan ik eindelijk eens afkicken van mijn internet verslaving!

Ik ben een beetje boerin geworden. Al verschillende malen tochtjes op de trekker gemaakt. Het is hier een enorm gebied (2,5 km bij 1 km) met vele mogelijkheden. De steenfabriek bezocht en natuurlijk de cashewnoten boomgaard..

Het ene moment zie ik het hier enorm zitten, het volgende weer helemaal niet. En de rest van de tijd lig ik te chillen in de hangmat. Wel regelmatig met Haitze overleg gehad en als zij woensdag weg gaan, ga ik echt aan de slag. Het dichtbijzijnste dorp (lees winkel, internet, bewoonde wereld) ligt 15 km verderop. Een motor is dus noodzakelijk. Hoezo rijles, hoezo helm, hoezo motorkleding? Gewoon rijden. Morgen arriveert er een spiksplinter nieuwe. Ik zal voorzichtig doen en natuurlijk wel een helm op!)!

Onze kok (die ook klusjes rond het huis verzorgt en de boel in de gaten houdt) kookt netjes vegetarisch voor me. Vooralsnog geen problemen dus (gewoon dagelijks supplement pilletje van de ETOS erbij gooien).

En dan inderdaad het Portugees. Zelfs de tolk (?) sprak geen Engels! Anyways, volgens mij pik ik het snel op. Vanaf morgen krijg ik les, en ik moet wel. Anders wordt het hier sowieso niets.

Kortom: alles gaat redelijk oke, met wat hobbels. Hier en daar een beginners dip, maar ook enorm genieten van de stilte, natuur en rust (na al die hectische maanden in Nederland). Ik ben vastbesloten er twee top maanden van te maken vol levensvreugd, levenservaring en levenslessen. Dan zien we wel weer verder!

Kus uit Brazilie!
P.S. dit kostte me een half uur om er op te zetten (en dat terwijl ik nog steeds (te) snel typ ) Foto´s is dus helemaal out of the question, maar wie weet als ik straks zelf internet heb....