Wietse & Petra

Welkom op het web-log van Petra!

The end is near....

Aan mijn avontuur in Brazilië is een einde gekomen, en aan deze site zal dus geen nieuwe informatie toegevoegd worden. Nieuwe uitdagingen liggen op me te wachten in Nederland: nieuwe baan vinden, samenwonen met Wietse en andere zaken. Ik ben lichtelijk verslaafd geraakt aan deze exhibitionistische manier van leven (via de weblog). Vandaar dat Wietse en ik een nieuwe weblog in het leven hebben geroepen http://kabeltje.web-log.nl. Veel lees plezier. Nogmaals dank aan iedereen die mee gelezen heeft terwijl ik in Brazilië zat en alle lieve, grappige en ondersteunende reacties!

Kus, Petra

Eindelijk foto's!

Het is gelukt om de foto's te uploaden op de weblog. Nu dus ook een visueel verslag van mijn verblijf in Brazilie. Ik heb de foto's bij de bijbehorende stukjes geplaatst, dus het kan ook zijn dat je even in het arcief moet kijken (juli en augustus). Hierbij al een voorproefje:

Pizza eten met de Engelse klas:

Lunch bij Neide en Waltenira:

Verjaardagsfeestje van Matteus (zoon Neide)

Veel kijk plezier!

Thuis

We zijn weer thuis! Goede vlucht gehad (niet van de startbaan afgekukeld zoals andere onfortuinlijke reizigers).

Wietse's middagdut zit er al op, ik ga vanavond gewoon op tijd naar bed. Morgen ga ik proberen de foto's up te loaden. (Maakt de weblog toch iets (meer) levendig ).

Op het vliegveld

Bij gebrek aan hotelkamer en leuke stad, maar wat vroeger naar het vliegveld gegaan. Nu dus al 3 en een half uur, met nog vier en een half te gaan. Weinig mensen online (Rob en Mark K, ´t was wel gezellig hoor ). Wietse leert voor de vrijwillige brandweer (ter illustratie hoe saai het hier is: zijn examen is pas op 13 december ).Ik struin een beetje rond, nu eventjes internetten dus. Het voelt wat dubbel weg te gaan. Gevoel van falen, en een gevoel van verlangen naar thuis. Ik weet wel dat het geen falen was, maar ik heb ooit gehoopt dat dit iets was voor langere tijd. Ach, de keuzes die je maakt zijn de juist, zong Van Dik Hout uit volle borst. Daar houd ik me gewoon aan vast! Tot morgen.

Levensteken uit Fortaleza

Een wereld van verschil is het om vanuit de armoede en eenvoud in Ocara, aan te komen in een luxe wereld... Wietse en ik zijn beland in een hotelkamer, die groter (en luxer) is dan de twee Haarweg kamers bij elkaar (ook iets duurder in huur). Groot bed, luxe badkamer, 16e verdieping, aan het strand, uitzicht op de zee, en op hoor afstand van de golven (romantisch, maar ook vaak naar de toilet). Woensdag aangekomen, en als eerste een lange hete douche genomen. Ik vreesde dat ik nooit meer schoon zou worden, maar na een paar keer douchen slijt het toch . We genieten van de zon (jaja, nog steeds 35 graden elke dag, en bij jullie ?), lekker uit eten, elkaar en het niets doen. Fortaleza is geinig, maar na een dag of drie ben je er wel (helemaal) klaar mee. Maandag zijn we weer in Nederland . Kus

Eerste en laatste succesvolle dag @ the office

Grote uitdagingen lagen nog voor mij: Haitze wilde een brief van aanbeveling van de burgemeester hebben voor een project. Probleem 1, de brief was nog niet geschreven, probleem 2, daarna moest ie nog in het Portugees, probleem 3: gedrukt op Ocara papier, probleem 4: handtekening van de Burgemeester. Geschatte tijd in normale wereld: 3 dagen, geschatte tijd in Brazilië: 3 maanden, beschikbare tijd: 1 middag. Kortom: stress. Niets meer te verliezen, dus een actieplan. Vroeg opstaan en brief schrijven, Portugese leraar laten vertalen, naar de burgemeester, printen op briefpapier en handtekening scoren. En dat lukte ALLEMAAL wonderbaarlijk ook nog! Mijn eerste en laatste succesvolle dag @ the office, de vakantie kan beginnen! (na het inpakken van enorm veel zooi alhier...een beetje stress )

....en Petra ook, bijna.

Vandaag is het grote afscheid nemen dus begonnen. Gisteren nog een niet-succesvolle BBQ georganiseerd. Stemming was vervelend en problemen stapelde zich op (goh, in Brazilië?). Daarbij dronken mensen te veel, kortom, Wietse en ik waren er gewoon van een in dip beland gisterenavond laat. Deed me nogmaals beseffen hoe wijs mijn besluit is (en ik sta er nu nog meer achter).

Vanochtend na de kat wegbrengen, van Neide en Waltenira afscheid genomen. Lieve cadeautjes, lieve woordjes en een paar tranen.

Ik zal ze missen.

Moppie is weg...

Gisteravond zouden we hem al meegeven aan Waltenira en Edivaldo maar dat zagen we na enkele heel diervriendelijke (NOT!!!) acties niet meer zo zitten. Vandaag dus met de schat in een tas op de motor richting Ocara. Moppie was, zoals we al verwachten, niet heel erg gecharmeerd van deze transport actie maar helaas, het moest.
Dus karren maar, Moppie ontsnapte nog bijna, en dat is geen goed plan, als je 80 rijdt.
Snel naar de Ótica tijd voor wat water voor het arme beesie, bloedheet natuurlijk in zo'n tas en dan nog extra stress erbij. Dorst had hij niet echt, wel interesse in de omgeving, goed teken! Daarna door naar zijn nieuwe papa en mama. We komen aan op de motor en zijn nieuwe mama wist niet hoe snel ze de deur open moest maken, toen ze Moppie zag werd ze helemaal hyper, dat effect heeft Moppie op vrouwen Nieuwe papa was ook enthousiast, zo ook de hun zoon.

Er is ons wel 5 keer op het hart gedrukt dat ze van hem gan houden en dat alles goed komt met het beestje. Pak van ons hart dat alles goed komt met de hartendief (nu bewezen!!!) want gisteren hebben we na de "diervriendelijke" behandeling wel 2 uur gezocht naar een manier om Moppie mee naar Nederland te kunnen nemen (Margreet, bedankt nog voor de hulp). Ironisch genoeg was het ontbreken van een hondsdolheids prik de boosdoener die hem een stralende toekomst met zijn broertje "Monstertje" ontnam.

Dag moppie!

In eens gaan dingen dan heel snel. Ik begrijp vanuit (veel en lieve) mailtjes en reacties op het web-log dat mijn besluit toch wat onverwachts kwam. Het is een afweging van voors en tegens en soms slaat de balans toch door naar tegen, zoals nu. Sommige zullen me voor gek verklaren, maar het is mijn besluit: ik kom lekker naar huis en ik verheug me enorm.

Afscheid nemen dus, daar hou ik al niet van, en vanavond gaat mijn katje ook nog weg. Waarschijnlijk nog het moeilijkst van allemaal. Het beestje is mij zeer dierbaar geworden (en Wietse is er in kortst tijd erg aan gehecht geraakt). Het gemiauw voor de deur als ie me hoorde, de kopjes van"welkom thuis", het slapen op mijn schootje, het spelen, verstoppertje spelen etc. etc. Ik zal 'm erg missen. Gelukkig hebben we 'n lieve nieuwe mama voor 'm gevonden, waar ie vanavond naar vertrekt. Thuis ligt er ook weer een Monstertje op me te wachten .

Ik doe het (toch) niet

Na veel wikken en wegen, uit den treuren twijfelen, heb ik besloten mijn avontuur in Brazilië niet voort te zetten. Vanaf 19 september ben ik dus weer gewoon in Nederland, en op zoek naar wat anders. Zal wel weer even wennen zijn. Ik heb hier vele lieve mensen ontmoet, maar ook tegen enkele onoverkomelijke problemen aangelopen, die uiteindelijk zwaarder zijn gaan wegen. Keuze valt me zwaar, maar ik weet (en hoop) dat het de juiste is. Ik weet dat ik weer met open armen ontvangen zal worden .

Wietse in Brazil!

Op de 7e veel te laat (4 uur vertraging) aangekomen in het warme Fortaleza. Drie keer raden wie er op me stond te wachten toen ik eindelijk mijn bagage (laatste tas op de band...) had teruggevonden, paar hints: bruin gebrand, rood haar, de liefste van de hele wereld en spreekt iedereen aan met "Moppie" (inclusief haar katje).... Peetje!
Daarna met het busje naar Ocara, leuk avontuur, prima snelweg, alleen de willekeurig neergelegde bouwputten op de weg maken het spannend ennuh, waarom zou je een bord neerzetten met een waarschuwing erop? Je merkt het toch vanzelf als je met 120 een greppel induikt?
Anderhalf uur hobbelen verder op de Fazenda aangekomen, prima huis, nou de inrichting en de kleuren nog (ik lijk Frank Govers wel). Verder eromheen, cashewbomen en zand, veel zand. Ondertussen is de zon al ondergegaan en schreeuwt mijn biologische klok "half twee!!!, ga slapen gek!!!" dus dat doe ik dan maar.
De volgende dag, weer die verdomde biologische klok "Jo, 11 uur wakker worden!!!" ik ben dus om 6 uur wakker en door de warmte is verder slapen ook niet echt een mogelijkheid, dus ga ik Petra maar vervelen .

Verder die dag nog veel andere dingen gedaan, een meertje bekeken, mensjes een handje gegeven, "oi, Wietse" en natuurlijk, jawel, achterop de motor gezeten bij onze auto-/motordidact Petra. Daarna, chillen, voorzover dat kan bij 35oC, in de hangmat.

En meteen dat vakantie gevoel te pakken (zie een heel oud logje, 19 Juni), foto's komen nog.

Groetjes
Wietse

Hier ook de avonturier zelf nog even. Heerlijk genieten, twee mannen in het huis, doet me beseffen hoe erg eenzaam de afgelopen weken zijn geweest. Veel in te halen, veel te bepraten maar ook veel te genieten.

Liefs en een kus Petra

Hij is er!

Na een vlucht met vier uur vertraging te hebben gehad, kwam zijn rugzak ook nog als laatste van de band. Geeft niet, hij is er eindelijk! Het weerzien was mooi, kort en hevig, hij ligt al in dromenland dat avondmens van mij! Later meer...

In blijde verwachting...

Nee, nee Wietse is er nog niet, maar in blijde verwachting van zijn komst (of dacht u wat anders? ). Vandaag als een gek de goede huisvrouw uitgehangen, liever gezegd de luie huisvrouw, want er was een hoop achterliggende troep schoon te maken. Straks nog een poging om mijn voeten minder zwart te krijgen . Wietse ligt nu lekker te slapen in een hotel bij Schiphol en over 3 uur gaat zijn wekker. Dan gaat ie echt onderweg. Ikzelf kan op mijn gemak naar bed (het is hier immers pas 20.00) en wordt morgen om 8.30 opgehaald om naar Fortaleza te rijden, waar Wietse om 12.00 plaatselijk tijd landt (bij jullie is het dan 17.00). Heerlijk om weer samen te zijn en ook weer enigszins privacy te hebben (poort gaat op slot ). De volgende bijdrage aan dit web-log is van ons samen, schreef ze met een smile van oor tot oor..

Zeven weken

Hier zit ik dan op de laatste avond alleen in Brazilië. Als Wietse er is, ga ik ook een beetje op weg naar huis (we vliegen immers samen terug). Tijd om de balans op te maken: het gaat goed hier. Ondanks enkele dipjes (die altijd wat prominenter op het web-log staan, omdat ze immers meer het vermelden waard zijn), begin ik mijn draai steeds meer te vinden. Ik zie de uitdagingen en moeilijkheden in het werk, ken steeds meer mensen, doe steeds meer leuke dingen en zo bouw je een nieuw leven in een vreemd land dus op. Het is nog niet perfect, maar persoonlijk dingen uit Nederland, een auto voor meer bewegingsvrijheid en ieder week een bezoekje aan die mega grote supermercado, maken het leven nog een stuk aangenamer .

Het ziet dus er naar uit dat ik hier blijf voor een aantal jaar, of Wietse mij volgt zal blijken in de komende weken. Jullie zijn allemaal nog steeds van hart welkom .

Îngles Liçao

Aangezien ik erg enthousiast was over de groep jonge mensen die vol goede moed bezig waren met Engels, ben ik vandaag nog een keer geweest. Wederom gezellig en enthousiast. Zij vragen aan mij in het Engels en ik antwoord in het Portugees, dan hebben we er allemaal wat aan. Toch gaat het met Engels leren erg moeizaam. Het was wel grappig om te zien, dat de hele klas (allerlei leeftijden) uit volle borst "Eternal Flame" van de Banglef (typefoutje van de leraar) meezong. Ook een manier om Engels te leren. Drie studenten hadden mondeling examen, wat ik mocht afnemen. Het waren 28 vragen die ze moesten beantwoorden, allemaal heel zenuwachtig. Dat zijn dat mensen die al 18 maanden ieder week les hebben, en dan nog moeite hebben met een vraag als "Do you think English is easy or difficult?" De meeste studeren niet thuis en van twee uur per week schiet je niet op.

Het onbescheiden het ook klinkt, ik hoop dat mijn aanwezigheid de studenten nog meer stimuleert om engels te oefenen. Ze hebben mijn e-mail adres. Als zij nu mailen in Engels, doe ik mijn uiterste best met Portugees. Alle beetjes helpen.